De laatste blogdag... Ik denk het...

Deze ochtend, na een zalige nacht en een heerlijk ontbijt, ben ik voor delaatste keer op mijn fiets gekropen. Dressed casual.
Ik ben mijn fiets en bagage gaan binnenbrengen in de Rua San Pedro, in het Travel center waar hij door de Nederlandse transportfirma Soetens wordt opgehaald en thuis wordt afgeleverd. Ze rijden twee, drie keer per maand.

Naast ons hotel, op een heuvel, twee à drie kilometer buiten het centrum, loopt één van de vele camino's naar de kathedraal.

Ik vertrek. Audric en mama staan klaar om op de shuttle naar het centrum te stappen en wuiven mij uit, alsof ik weer voor drie weken weg ben. No way !!
Ik rij langs de tientallen wandelende en fietsende pelgrims, vier mannen dragen een beeld, van Sint-Jacob denk ik. Een beer van een vent loopt te huilen, en wordt getroost door een aantal andere wandelaars... Was dat gisteren ook zo ? Heb ik dat gemist ? Was ik blind voor alles rond mij gisteren ? 

Ik lever mijn fiets in en ga te voet verder. Ik zie meer pelgrims dan ik ooit onderweg heb gezien. Ik wandel naast een vermoiede man en feliciteer hem. Hij is een Spanjaard, ik versta hem uiteraard perfect, maar spreek zelf liever engels. Ik vertel hem dat ik gisteren ben aangekomen, dat ik per fiets uit België ben gekomen, dat ik... Hij vertraagt en gaat een paar meter van mij lopen. Waarschijnlijk is vanavond op zijn blog te lezen dat hij in stilte, alleen op weg was naar de Kathedraal en dat op een bepaald moment een belg hem kwam lastigvallen met wat gestoef over zijn fietstocht. Hij heeft gelijk, hij is net op tijd van mij weggestapt, ik ging net beginnen over mijn sleuteltje, en over een duitser die het licht uitdeed in Navarette, en over een mongoolse yourte, waarvoor je geen vijzen nodig hebt, en over Samsung, en over...

Ik heb drie fantastische weken beleefd...

Ik kom aan bij de Kathedraal. Ik val achterover. Dit heb ik gisteren niet gezien Wat een overweldigend gebouw.
Ik heb afgesproken met Katrien op dezelfde plaats als gisteren. Maar ik heb even tijd nodig en zet mij op een muurtje naar deze stenen, rond het graf van Sint-Jacob te kijken en ik tril van verbazing, ongeloof, geloof...

Ik heb drie fantastische weken beleefd... Vele simpele dingen die je heel vlot op een blog kwijt kan. Maar ook veel intense emoties. Die ik veel moeilijker op papier krijg.

Ik heb geroepen tegen de wind, tegen de kou, tegen de regen... Ik zou dit tot een goed eind brengen. IK heb Hem gevoeld onderweg, heel bizar, er gebeurden rare dingen rondom mij...

Ik ben kwaad en zelfs razend geweest op velen : het parket dat 17 maand nodig heeft om mijn zoon zijn naam te geven en ons daarvoor verschillende keren als gangsters op de rooster legt en al onze financiële transacties controleert. Razend op malafide draagmoeders die de hoop van wensouders misbruiken uit geldgewin. Ik mag er niet aan denken als ons hetzelfde was overkomen als de ouders van baby D...

Ik ben ook razend geweest op Hem. Als Hij bestaat, en dat doet hij, ik ben Hem een paar keer tegengekomen, maar hoe kan hij dan toestaan dat een kind door een vrachtwagen wordt gegrepen, door een priester wordt misbruikt, door ziekte kapotgaat...of door een stom ongeval zijn papa véél te vroeg moet verliezen. Anton, ik heb aan jou gedacht onderweg. Geachte heer, die ik heb ontmoet op de pelgrimszegen in Brugge, en die nu waarschijnlijk op weg is te voet, om rust te vinden over uw zoontje dat u vorig jaar hebt moeten laten gaan, ik heb vaak aan u gedacht. Cathérine, Albert, Chloë, ik vind het zo erg dat ik veel aan jullie en Yves heb moeten denken. Véél sterkte X.

Maar ik ben vertrokken uit dankbaarheid. Dankbaar om het geluk dat ons is overkomen.

Dankbaar om de vele vrienden en familie, die ons altijd hebben aangemoedigd, soms gewoon door er niet meer naar te vragen. 

Ik dank alle medewerkers van het IVF-centrum van Jan Palfijn, voor al die jaren, in het bijzonder Dr. Hauspy en Dr. Ingels.

Onze ouders, broers en zussen en de kindjes.

Nancy en familie, ik ben zo dankbaar voor wat jij voor ons hebt gedaan en vooral voor hoe we dit samen hebben beleefd !

Audric, omdat ge u zo goed hebt vastgehouden. En omdat ge zo ne flinke kleine zijt en mij de coolest guy on earth vindt. Toch eenen die dat vindt.

Mijn liefste Katrien.

Omdat jij er steeds bent blijven in geloven !! 

BUEN CAMINO !!

Route GPS deel 1      Route GPS deel 2

Aangekomen in Santiago ! Vandaag staat er niets in mijn dagboekje, geen anekdotes, ik heb niet veel gezien vandaag.

Van al wat er hier nu gebeurt, ga ik niet al te veel op mijn blog zetten. Ge moet het maar vragen aan Sint-Jacob !

Deze morgen om 6u opgestaan. Als een puber die naar zijn eerste mondeling examen gaat… Ik kruip in mijn kakelvers koersbroekske en truike, datik mee had als reserve maar nooit heb gebruikt. Ik wrijf mij in met zonnecrème. Geen stinkend speirzalfje vandaag. Ik sta klaar, klaar voor de laatste rechte lijn.

Kwart voor zeven, terwijl ik mijn zakken aan mijn fiets hang passeert de krantenboer, hij broebelt iets in perfect Spaans en gooit een dikke gazet in plastic zakje ongeveer tien centimeter naast mijn hoofd. Had het erop geweest, ik had ze rap van buiten geleerd en ze hem voorgelezen. In perfect Spaans.

Ik ontbijt in Melide en vraag naar gewoonte ook een stempel. Op de 60^ste plaats van 63, tussen de afbeeldingen van pelgrims, stadhuizen, oude gebouwen, ruines en albergues. Staat nu ook een stempel van Charlie Chaplin met Einsteinkapsel.

Ik vlieg vooruit, voel mij moe, ben blij dat het gedaan is, maar man, wat is dit snel gegaan… 2160km, onvoorstelbaar. Wat heb ik allemaal gezien ? Gelukkig heb ik elke dag vanalles genoteerd. Mijn blog, Mijn SOS Sint-Jacob : “ En Bernardke, wat hebben we vandaag allemaal gezien ? Ik zal alles eens lezen als ik thuiskom.

Ik vraag mij af hoe ik mij zal voelen wanneer ik daar aankom in Santiago. Ik kijk constant of ik de kathedraal nog niet zie… Ik moet geduld hebben tot op 2km. Dan pas verschijnen de torens.

Ik ben er ! ik heb mijn eindbestemming bereikt!  Yeah !
Maar het doet mij niets, ik zie een kathedraal, ja, ze is groot, ja. Maar verder ? Ik wil maar één ding. Er zo rap mogelijk zijn om Katrien en Audric in mijn armen te nemen.

Ik rij Santiago binnen, nog een laatste zeer steil stuk van 500m. Ik roep luid. Hier ga ik niet meer van mijn fiets !! KOMAAN ! Ik ben boven.

Nu op zoek naar die kathedraal. Je ziet ze niet want er staat zoveel rondgebouwd. Ik kom aan, zoek Katrien en Audric. Anticlimax. Ze zijn er niet, er zijn vier (hoofd)ingangen… Ik ga naar de ander kant.

Daar staan ze. We vallen in elkaars armen.
We zijn dolgelukkig.
Audric slaapt, ik kus hem wakker.
Hij kijkt, draait bijna beschaamd zijn hoofdje weg.

En slaapdronken lacht hij…

Route GPS

Mijn PCscherm licht op, en mijn ventje verschijnt. Hij zit nu in Zaventem te wachten op zijn allereerste vlucht. Over een half uurtje stijgt hij op. Morgen kan ik hen eindelijk vastnemen. Drie weken is lang, maar toch lijkt het ook alsof ik nog maar gisteren ben vertrokken. Wat is deze ‘camino’ snel gegaan…

Hotel Victoria in Samos is een absolute aanrader… Het vriendelijke onthaal, de handdoekhouder die uit de muur valt als je er iets aan ophangt, spinnenwebben waar je je toiletzak op kan zetten en een bed van 1m80, dat gelukkig diep inzakt in het midden, zodat ik er net in pas…  Een lantaarn aan mijn raam zonder gordijnen zodat ik elk moment van de nacht denk, leuk de zon schijnt buiten.

7u10, ik sta klaar om te vertrekken. Mijn stijve benen zijn ingewreven met spierzalf die je ruikt van op honderd meter afstand. Maar ja, een goede pelgrim moet je ruiken en aangezien ík mij wel elke dag was, moet ik alternatieven gebruiken. Ik ben er al een paar tegengekomen die ge zonder spierzalf achter den hoek ziet zitten.

GROTE PANIEK. Ik vind het sleuteltje van mijn slot nergens. Ik ben mijn reservesleutel in België vergeten… Alles overhoop, elke tas opnieuw leeggemaakt, beddengoed eraf, kasten die ik nooit opengemaakt had, toch gecheckt, nergens, nergens, nergens te vinden. Echt paniek ! Dit kan toch geen waar zijn. Wat moet ik doen? Bellen naar Katrien, bus naar Santiago en met reservesleuteltje vannacht terug naar Samos ? Morgen 140 km ? Ik wordt gek, waar kan dat sleuteltje zijn… Bon ik ga al mijn stappen van gisteren herhalen. Citywalk door Samos, Bar van Hotel, resto, albergue,… Hoe vertel ik dat op mijn blog ?
Ik kom uit mijn kamer en zie een kamermeisje (ja, ze hebben dat in hotel Victoria. Wat ze daar doet ??). “Perdido clé” en ik toon de kamersleutels. Ze doet teken naar beneden “Bar”. Ik hoop dat ze daar liggen en dat ze niet bedoelt “geef uw sleutels af in de bar”. El sympatico van gisteren weet van niets. En dan zie ik mijn sleuteltje hangen aan een haakje achter hem. Jonge, jonge, jonge, content da’k ik was… Ik heb de sympathieken wat drinkgeld gegeven voor dat kamermeisje, maar dat zal hij wel niet begrepen hebben. Mijn Spaans is nochtans bijzonder goed.

SMS : Katrien en Audric zijn vertrokken.
Onze valiezen zijn gisteren al bij het hotel afgeleverd tegen pelgrimstarief. Met dank aan FedEx !

Ik dacht dat het vandaag en morgen gemakkelijk zou zijn. Fout. Zeer fout. Ik heb weer meer dan 1000 hoogtemeters op de GPS. Er is niet veel bijzonders gebeurd. Eigenlijk zie ik nog weinig. Door de mist is het landschap niet goed zichtbaar, maar eerlijk. Ik ben constant aan het dromen over morgen… Ik drink een koffie  in een bar met een Oostenrijkse BV, passeer een paar Nederlanders, en zeker niet te vergeten, een Duitser te voet die elke dag ongeveer 50Km stapt… Een turbopelgrim…

Ik heb vandaag ook heel veel stappers gezien met kleine rugzakjes, of zelfs zonder. Korte bedevaarten waarschijnlijk. Ik zag ook heel veel Taxi’s, die pelgrims oppikten en afzetten. Hoe zou het met Samsung zijn ? Niet echt een naam voor een pelgrim. Bernardo Pelegrino daarentegen…

En dan de tofste kerel van de dag : De Nieuw-Zeelander op een BV. Ik vertel hem over die Duitser die 50 km per dag stapt. En ook over mijn paniek van deze morgen. Het sleuteltje van mijn slot. Waardoor ik bijna geblokkeerd zat in Samos. Ik ben er eigenlijk nog niet goed van. Stel u voor…
Wel, Mr Nieuw-Zeeland heeft toch wel juist hetzelfde meegemaakt zeker !! :  “Unbelievable, This morning I had JUST THE SAME !!” “I had such a nice spoon, very light, this morning, I looked and searched everywhere, but I didn’t find my spoon”.” ???”

Ik heb hem rap losgereden en mij afgevraagd  : A spoon, dat is toch een lepelke ?

Rond drie uur ben ik aangekomen in Casa de los Somoza in Leboreiro. Ik ben zeer moe, blij dat het morgen gedaan is, maar ik heb nog zo veel te vertellen…

21u : Katrien en Audric zitten in de taxi van Vigo naar Santiago…

Slaapwel

Route GPS deel 1     Route GPS deel 2     Route GPS deel 3

Ik heb voor het eerst niet veel goesting om te schrijven. Ik ben moe. De laatste drie dagen zitten in de kleren, ik heb vannacht alweer niet goed geslapen. Een krakende vloer en veel te dunne muren… En wat een dag, alweer.

Om 7u ben ik vertrokken voor 100km. Ik reinig wel eerst nog eens mijn ketting en doe er nog wat olie op. Op het menu, de klim naar O Cebreiro 1300m. De laatse grote hindernis. Maar nadien alle glorie…, bloemen, de Champs Elysées….  25km afdaling en de wetenschap dat morgen en overmorgen helemaal geen probleem meer mogen vormen. Maar eerst dus 30 à 40 km klimwerk… Het is koud, de zon gaat zich vandaag weer niet te veel laten zien denk ik. Er valt ook weinig te beleven. Ik rij door Ponferrada en zie niets waarvoor eens moet stoppen. Hoe rapper ik uit de stad ben hoe liever. Ik heb koud, ik ben moe, pff. ‘k Had misschien gisterenavond ook die fles wijn niet moeten uitdrinken met Carl-Gerhard uit Germany, Carlos voor de Spanjaarden.

Ik sta aan de lichten stil en op het voetpad staat een vrouw, met voor haar een man, haar man ?,  in een rolstoel. Ik zeg vriendelijk “Buenos Diaz…” Maar ik krijg geen antwoord, integendeel, man man, die kijkt vies… Ik dacht, ‘k ga ne keer iets proberen. Zo na drie weken pelgrim, ge weet maar nooit. Ik zeg stillekes ‘sta op… ‘
Misschien toch iets te hoog gegrepen… ’t Is niet gelukt.

Ik begin te klimmen. Ik zie in de struiken een dame die net gehurkt heeft gezeten, en beter eerst haar slip had opgetrokken alvorens recht te staan. Ik zie veel op deze camino… soms te veel.

Ik ga een kerkje binnen. Zit er vijf minuten en hoor twee Vlamingen. De een is Salesiaan van Don Bosco. Ze zijn per fiets half mei vertrokken uit Oostende.

Het wordt steeds steiler. Ik heb schrik. Bij elk geluid van mijn ketting vrees ik dat ik vandaag hetzelfde ga beleven als gisteren. Ga ik mij weer op tijd kunnen losmaken uit mijn klikpedaal ? Dat was toch schrikken gisteren, ik besef dat ik geluk heb gehad dat ik niet op mijn gezicht ben gegaan.

Ik kom een Nederlander tegen te voet. Hij doet de camino voor de derde keer. Voor het eerst te voet. Hij zegt dat hij nu veel meer ziet en beleeft, daar ben ik van overtuigd. Hij zegt ook dat ik de goede weg heb gekozen. Er is een tweede weg naar de top, maar daar moet je op het einde twee uur stappen met de fiets aan de hand. Haha, die Spanjaard van Alcatel ging langs daar. Hij moet maar niet lachen met mijn steentje van”oen gram”.

Een paar bergdorpjes die op de kaart op de weg leken te liggen, liggen er net naast en zijn moeilijk te bereiken, ik krijg serieus honger. In Puerto Pedrafita eet ik een boccadillo met hesp. Dat smaakt. Nog tien kilometer klimmen aan 7 à 8 %. De laatste loodjes… Ik hoop dat mijn ketting het houdt.

De top, drie opeenvolgende kleine klimmetjes. Maar koud dat het weer is, 8°, nevel, een paar druppels, maar o zo zalig, ik ben boven, ik heb het gehaald, er kan nu  niets meer gebeuren… GRAZIAS !!! Boven in Cebreiro zit een prachtige herdershond naar mij te kijken…

Een beetje dalen, een klimmetje naar Hospital, weer een beetje dalen en een klimmetje naar Passo de Poio, op 1335m. Ik ben nu helemaal boven en ga iets eten.  Ik laat de patron kiezen voor mij. Hij serveert mij eerst een heerlijk soep, een soort hutsepot zonder vlees, maar met bonen, aardappelen en kool, en nadien een biftek met een ei op en frietjes en dan een flan caramelleke. Ik drink cola, geen wijn, ik moet veilig beneden geraken. 24km om te dalen tot 600m.

Reeds een paar dagen was ik er van overtuigd dat dit mijn grote triomftocht zou worden. Met een lichte vorm van overdrijven zag ik mij die 24 km afleggen tussen een zee van mensen, bloemekes, champagne,… De laatste rit uit de Tour, over de Champs Elysées… Ik rij solo de vélodroom van Roubaix binnen. Ik ben Tom Boonen, en Johan Museeuw, vooral Johan Museeuw. Ik rij over de meet, maak mijn klikpedaal los en wijs naar mijn knie, hij heeft het gehouden. Ik doe nog een ereronde. Ik stel mij recht en wijs naar mijn billen. En roep “Deflamol !”

Ik daal af, ijskoud, mijn vingers bevriezen. Man man, de wind blaast mij bijna terug de berg op, en als hij na een paar struiken plots van opzij komt is het echt een huzarenstuk om recht te blijven… Mijn benen, mijn vingers, ik ben verkleumd. Af en toe komt er nog een stukske bergop. Da’s niet te doen met die verkleumde benen. Ik ga nu toch niet moeten afstappen zeker…

Nog tien kilometer, een stuk lager, een paar graden warmer. Ik zal blij zijn als ik er ben… Ik kom aan in Samos en stap het hotel Victoria binnen. Zegt de ‘zeer vriendelijke’ man achter de toog met een gezicht tot op de grond “Qué ? Ha reservado ?” Hij gaat met zoveel tegenzin met mij naar de garage voor mijn fiets en naar de voordeur van mijn kamer… Meneer, zoekt u een ander job. Maar ik ben te moe om het af te trappen en naar een ander adres te gaan zoeken. En ze hebben hier WIFI. Maar vanavond ga ik niet veel schrijven…

Route GPS deel 1

Route GPS deel 2

Route GPS deel 3

Ik heb geslapen van 20u30 tot 6u30, dat heeft deugd gedaan. Ik ga nog snel een koffie drinken in de bar hier rechtover. Staat Elio Di Rupo daar toch wel in volle glorie op groot scherm. Ik hoor nog net zijn laatste woorden :”…la Wallonie”. Ik heb nu echt spijt dat ik geen belgisch vlagske bij mij heb om achteraan mijn fiets te hangen.

Het is 12°_ en bewolkt. Maar ik heb voor het eerst sinds lang toch zonnecrème aangewreven.
Ah, dat had ik kunnen geven aan Mr. Detrée in Cadillac, een tube zonnecrème en een tube after-sun.

Ik ben vertrokken op 830m hoogte. In Astorga(870m) krijg ik een eerste steile klim voorgeschoteld. + 10% maar niet lang. Ik moet toch opletten als ik over de weg slalom. Met die bagage vooraan slaat mijn stuur snel verder over dan ik wil. In de Albergue boven krijg ik een stempel van een oude man met grijze baard. Hij ondertekent : “Wolf”.

Ik kijk naar de bergen vóór mij en zie sneeuw. Maar het is nu 14° en eindelijk, eindelijk, eindelijk, ZON. Volle bak ZON.

1000m. Santa Catélina, ik drink koffie met twee Nlders die al 2,5maand onderseg zijn te voet, vanuit Vezelay. De 4  Spanjaarden van Alcatel passeren mij. Eén zegt :”Your bike looks like pantser-division” En hij legt zo veel Duits in dat laatste woord dat ik hem drie keer moet vragen het te herhalen.

Ik kom een loper tegen. Met rugzak. Ik denk dat hij ook niet altijd respect krijgt van de wandelaars die aan het afzien zijn, net zoals de fietsers. Maar ik begrijp ze wel. Ze lopenuren door desolate landschappen, manken, blaren op de voeten, enz… En dan komt daar een pipo fluitend voorbijfietsen met op zijn shirt : “Enjoy the Challenge !!”.

Ik klim naar de Cruz de Ferro, een ijzeren kruis op een boomstam op 1500m. Het hoogste punt op de Camino.
Ik las een paar weken geleden dat velen er een steen achterlaten, als een soort relikwie. Velen rapen hiervoor onderweg een steen op, anderen brengen een mee van thuis, vaak versierd. Er ligt vanalles, gekleurde, gegraveerde, stenen met een foto rondgebonden,… Er liggen ook veel foto’s in een plasticfolie… Ik dacht ‘een steen ? waar moet ik dat halen, ik ga dat niet doen. Welke steen moet ik nemen ? Mijn vrouw heeft een paar steentjes, maar die mag ik daar niet leggen denk ik, ze wil er steeds bij…’
Een paar dagen voor ik vertrek ga ik Audric halen in de crèche, en er staat daar een klein glijbaantje. Hij zegt “Ban” en ik laat hem lopen. En dat klein effenleggerke gaat eerst kijken of zijn ‘ban’ proper is en komt mij twee hele kleine steentjes brengen die in zijn weg liggen… ‘My hero !’

Ik heb die twee kleine steentjes 1900km meegevoerd in mijn stuurtas. En nu sta ik hier voor dat kruis. En ik neem een steentje. Een van de Alc atels, aan wie ik dit gisteren had verteld, vraagt of hij het mag zien. Hij lacht een beetje, “how much ? oen gram ?” Het doet mij niets.

Ik ga naaar boven op die berg stenen tot de boomstam en leg mijn hele kleine steentje tussen al die grote, en denk, binnen twintig jaar zal dat hier de grootste steen zijn…  En gelukkig ween ik.

Het is 13u, Katrien belt. “Proficiat !”. ??? Péro Qué ??? “voor ons vijf jaar getr…”Oeps, ai, vergeten, ai, ai,ai, sorry, sorry, sorry…” Maar da’s niet zo erg hé.

Ik begin aan de afdaling, een hele lange afdaling, 20km tot op 600m in Molinaseca, mijn slaapplaats. Er kan mij niets meer gebeuren vandaag… In Manajrin, twee kilometer voorbij de top woont een heremiet die ook een souvenirwinkeltje uitbaat. Ik vind er niets maar neem een flesje water en geef er 2€ voor.

Na een kilometer of drie dalen kom ik een tegenligger tege, in volle klim. Hij vraagt met een mooi Nederlands accent “Croes del feerooj ??”
“NOCH EINS KILOMETER !!!”

Had ik beter niet gedaan… een korte klim, steil, + 10%. Mijn ketting kraakt, ik duw door, vlam, ik schiet naar voor van mijn zadel, ik lig er bijna, maar kan gelukkig nog rap uit mijn klikpedaal en stoppen. Mijn ketting gebroken… Godv…

Ik stap tot boven en haal mijn bagage eraf, neem mijn kettingpons en een pinnetje en ik begin eraan. Gelukkig komt er op dat moment nog een Spanjaard en zijn vrouw aangefietst en hij helpt mij spontaan. Met twee is dit leuker en gemakkelijker… Grazias !!! Dank ook aan Frank, die mij een jaar lang, bijna elke maandagavond heeft leren fietsherstellen. Twee stukskes ketting eruit. Ketting erop en were weg… Ik ben echt blij dat Sint-Jacob op dat moment een Spanjaard heeft voorzien die ook iets van fietsen kent  en geen Hollander die er naar kijkt en zegt “Siet er niet goed uit, Doeoei”

Ik fiets door, zie onderweg dat NL 2-0 voorstaat tegen Denemarken. En ik ben jaloers op het oranjegevoel.

Het was weer een prachtige dag, ik kom aan in La Posada de Muriel in Molinaseca. Morgen de laatste zware dag, 100km tot Samos.

Route GPS later

Le désir de l’un, c’est le désir de l’autre (Lacan)

Het verlangen naar een ander is ook, en misschien wel vooral, een verlangen dat die ander ook naar mij verlangt… Ik kon niet slapen deze nacht. Om 2u heb ik Katrien gebeld…

Om 3u15 kwamen de eerste feestgangers van een huwelijksfeest terug thuis. Dronken, vrouwen op hoge hakken (voor die van Bruhhe: ooghe akken ), het feest gaat verder op de gang. Om het kwartier komt wel een koppel binnen… Ik sta om 5u30 op. Eet een stuk chorizo, twee melkbroodjes en de bus drinkyoughurt die ik gisteren heb gekocht. De chorizo is keihard. Ik hoop vandaag een toreador tegen te komen en die keiharde chorizo op zijn hoofd te slaan. Gisteren waren er stierengevechten op TV.

Mijn fiets is ingesloten door andere fietsen, 1 links en vijf rechts, in een veel te kleine halletje beneden aan de trap. Het duurt tien minuten voor ik mijn fiets eruit krijg. Kabels achter stuurbeugels, pedalen tussen de spaken. IK hoop dat ik geen fiets heb beschadigd, vooral de mijne niet. Ik ben klaar om te vertrekken om 6u45, maar vraag aan een zatte spanjool eerst nog een foto van mij met bruid en bruidegom. Ze staan klaar om te gaan ontbijten… De bruid vindt dat haar kersverse echtgenoot er niet bij moet staan, en ze wrijft eens goed over mijn rug. Sint-Jacob gaat haar niet bellen denk ik. De bruidegom komt erbij. De foto is een flou artistique.

Ik ga der een lapke op geven vandaag, niettegenstaande nul minuten slaap. De fransman met wie ik gisteren aan tafel zat, en die reeds tien keer de camino wandelde vindt Léon niet de moeite als je toch geen tijd hebt om vanalles te bezichtigen. Ik ga onder Léon doorrijden, win zo een tiental kilometer, en rij een stuk verder. Er staan vandaag 138km op te GPS. Hierdoor kan ik morgen de lastige rit met beklimming tot 1500m naar Cruz de Ferro inkorten van 115 naar 70km.

De eerste stappers vertrekken ook. Ik heb de indruk dat vooral de superstappers zijn die het eerst weg zijn. Ik rij en rij en rij door de eindeloze graanvelden en omgeploegde akkers. Ik voel dat ik niet geslapen heb, maar de hemel is blauw met witte wolkjes, eindelijk, het gaat vandaag droog blijven.

Ik krijg een sms voor Vaderdag.

Het is 9u en ik heb 40km op de teller. Op een muur staat “Sara de Belgica, un besa de Victor” Ik rij Sahagun binnen en hoor een paar luide knallen. Aan de muren zijn beschermingen klaargemaakt en met hoge afsluitingen is precies een parcours gebouwd. Ik denk dat hier een paar stieren hebben rondgelopen. Een processie maakt zich op. Ter ere van de pelgrims naar Santiago. De Belgica ? Bifficletta ? Bravo ! Ik ben weer een beetje gegroeid en rij door.  Blijkbaar was het grote feest gisterenavond, de luide knallen van daarnet waren voetzoekers gegooid door de overgebleven feestvierders. Zatlappen die op de grond liggen, groepkes die mekaar in evenwicht trachten trachten te houden. Precies de laatste dag van de gentse feesten, ook bij Sint-Jacob…Maar hier veel agressiever, ze vallen de passanten lastig. Ik wil hier zo rap mogelijk weg. Amaai de pelgrims die hier door moeten.

Eindeloze velden, waar voor wandelaars geen beschutting is. Ze zien af, ze manken, ze kijken nauwelijks op, en ze moeten nog een eindje… Een madammeke zit gehurkt achter een veel te klein rotsblokske.

De zon is er wel niet echt, maar dit is fantastisch weer, het gaat weer goed vooruit. Zeker als een Spanjaard aanbiedt een tijdje kop te pakken. 29-30p/u gedurende een paar km.
Ik zie een super-pelgrim wandelen met twee nordic stokken en zo’n spanébroekske. Ik denk even, een toreador…Hij zou nogal verschieten moest hij plots een tik van een chorizo op zijn hoofd krijgen. Den dierenbeul.

Aan tafel ’s middags komt een jongen met een elektrische rolstoel aangereden. Hij is 14 en vraagt “where are you from.” “Belgica”. Tot mijn grote verbazing zegt hij “ah, Tom Dice”. De vier Spanjaarden aan de tafel ernaast weten niet waarover hij het heeft. Ik trouwens ook niet echt, ik was al aan het fietsen toen Tom Dice een wereldster werd. Had hij nu gezegd, Eddy Merckx, San Marie of Freddy De Kerpel, ok. Maar Tom Dice ?

138km. Een echte flandrien…, zoals mijn schoonvader, Gustaaf De Smet, de grootste flandrien van Mariakerke, hij lag met een longontsteking op intensive care toen ik vertrok naar Santiago, maar maakt het nu zeer goed. Ik ben blij dat ik hem gehoord heb vandaag.

Het is kwart over vier als ik Veguellina binnerij en aankom in mijn Hostal. Ik ben de enige gast, ik heb een bubbelbad en heb er net een uur ingezeten. Ik ga vroeg in mijn bed en hoop dat ik kan slapen.

Route GPS

Om 3u38 wordt ik wakker. De honden blaffen luid, alle eenden, pauwen en de kalkoen maken een lawaai, veel luider dan het alarm op mijn iPhone. Een vos, ik ben er zeker van. Het duurt twintig minuten, ik ga toch voor alle zekerheid eens kijken of mijn kleren, die bij de haard hingen te drogen niet in brand zijn gevlogen… Neen, duidelijk een vos. Ik hoop dat hij genoeg kuikentjes opgegeten heeft en niet meer terug komt vannacht. Zo’n lawaai. Ik slaap zacht verder tot 7u.

Aan de ontbijttafel zit Baby. Baby is, zoals haar naam laat vermoeden, een dame van tegen de vijftig,  ze meet minstens een meter tachtig  en weegt zeker tachtig kilo. “Baby !, hey baby !” Tom Waes heeft er ook een liedje over geschreven.

Dora vertaalt superman “het was inderdaad een vos”. Mijn Spaans wordt steeds beter. Ik hoor hem een paar keer zeggen dat de vos zijn papegaai heeft opgefret. “Peró què”

Ik vertrek om 8u15, met een dikke knuffel van superwoman, van Dora en van Baby, Hey Baby !
Het regent niet vandaag ! En er is bijna geen wind. Het is 12°. Subtropisch.
De eerste tien kilometer moet ik vijf kilometer klimmen. Ik vlieg omhoog. Zalig. Ik stop omdat ik niet gerust ben in mijn banden. Haal mijn zakken eraf en pomp mij achterwiel op. Reinig mijn remblokjes, of wat er nog van overblijft, en mijn ketting, en spuit een halve bus olie op ketting en derailleur.

Superman passeert mij met de drie Spanjaarden in zijn auto. Hij gaat ze iets verder droppen omdat de camino door de regen op sommige plaatsen te gevaarlijk is. Ik vergeef het hen, dus zal Sint-Jacob dat ook wel doen zeker. Ik kruis een paar keer de wandelaars en zie vaak steentjes liggen op grote rotsblokken, een symbolisch teken dat een voorbijganger een last van zich heeft afgegooid.

Er gebeurt niet veel vandaag. Ik rij en rij, het gaat alweer verbazend goed vooruit. Dit lijkt freewheelend een echte rustdag, gelukkig, vóór de drie zware dagen die eraan komen. Morgen Léon, 100km, overmorgen Molinaseca, 115km met een klim van 40km!, en dinsdag 100km, ook met heel wat klimwerk. Maar na het helse weer van gisteren en eergisteren heb ik het gevoel dat het gaat lukken. Maar ik mag niet overmoedig worden.

Ik zie een paar bussen met caminotoeristen. Ik verfoei ze efkes, maar denk dan dat niet iedereen het nog fysiek aankan deze tocht te volmaken te voet of per fiets, dus ja, waarom niet. Bon Camino !

Bij de wandelaars merk ik een patroon. Zij leggen vaak met velen op één dag dezelfde afstanden af. 20-25-30-35km. Of Samsung, 15km. Maar ze komen mekaar  ’s avonds vaak terug tegen. Bij de fietsers is dat niet het geval. Ik ben er nog geen enkele terug tegengekomen nadat ik afscheid heb genomen. Bij de wandelaars is er een groepsdynamiek. En wanneer ik ’s morgens vroeg door een eerste dorpje met een albergue rij, kom ik altijd eerst de oudere en de meest toegetakelden tegen, in jeans, oude bottinen en met een zelfgemaakte wandelstok. Vervolgens de gematigde stappers, met al iets beter schoeisel. Dan de goede stappers, met een trekkersbroek en mooie rugzak. Iets verder de zeer goede stappers, idem, maar met skistokken, de ‘nordic pelgrims’. En tot slot nog een paar superstappers, uitgedost met blitse merkenrugzak, een balletdansersbroekske, dure sportschoenen, en een atletisch lijf, zoals ik…

Om kwart voor één ben ik al in ‘Hostal Santiago’ in Carrion. Het begint harder te regenen. Maar ik ben er en ik voel mij weer zeer goed. Mijn knie, mijn moraal, mijn fiets, mijn benen... No problemo ! En morgen wordt het beter weer !!!
Gaat dit nu niet te gemakkelijk ? Ben ik wel een pelgrim, of toch gewoon een wielertourist. Neen, ik ben wel zeker dat het gisteren Sint-Jacob was die belde : "Goe bezig !"

Nog  maar vijf keer slapen ! En ik ben bij Baby, My baby. Yeah baby!! I love you ! yeah, yeah, yeah ! “Mi Coraçon” Mijn spaans wordt elke dag beter.

Route GPS deel 1
Route GPS deel 2

Het dondert, het bliksemt, de haard brandt, …het is lekker warm hier in Spanje. Er gebeuren rare dingen rondom mij…

Vanmorgen, 7u30, het regent, het is 8°, een halve tube voltaren op mijn knie, ik vertrek… Het gaat bergop,tegenwind,  4,5km @ 5%. Ik pep mijzelf op, ideaal weer voor een flandrien. Als ik er vandaag goed doorkom kan ik ook de twee zware bergritten van maandag en dinsdag aan. Maar het is verdomd koud, die wind…, 4 à 5 beaufort, mijn handen bevriezen. Boven zitten twee grote reeën langs de kant van de weg, ze springen elegant weg over de top van de heuvel. Prachtig.
Ik ben alleen in deze heuvels, gedurende vele kilometers zie ik geen kat. Op het moment dat ik, in de afdaling, voorbij een klein schuurke langs de kant van de weg rij, rinkelt daar een telefoon. ???. Hij blijft rinkelen. Moet ik gaan opnemen ? Het is misschien Sint-Jacob die wil zeggen :“ge zijt goed bezig” ? Bizar, bizar. Ongeveer een kilometer verder staat een oud klein ventje te zwaaien met zijn paraplu. Hij roept iets, ik versta enkel ‘no camino’. Ik stop hij doet een ganse uitleg in perfect spaans en ik kijk op mijn GPS. Verdoeme, misreden, ik mag terugkeren,  bergop, gelukkig heb ik nu meewind…
Precies aan dat huisje had ik moeten links afslaan. ???. Heeft Hij mij daarvoor gebeld ? Niettegenstaande de kou en de regen amuseer ik mij, ik kan niet veel anders hé.

Plots rijdt er een Hollander naast mij en twee achter mij. De Anschluss? Toffe gasten. Drie broers die samen een week op stap zijn langs de camino. Super toch, zo iets wil ik ook wel eens doen met mijn twee broers. Maar het zal niet zijn zoals bij deze drie, de oudste van hen draagt dubbel zoveel bagage. Dan gaat plots het alarm af in een huis, op dat moment zie ik op mijn GPS dat we ons misrijden… De Nederlander krijgt op hetzelfde moment een sms. Wie zou dat zijn ??? Sint-Jacob ?

Ik stop iets verder aan een wegrestaurant, bij het kruisen van die verschrikkelijke N120. Ik ben blij dat ik even kan opwarmen, het is nog steeds 8°, veel regen en zeer veel tegenwind. Een Spanjaard spreekt mij aan. Wil hij het zout ? wil hij weten of ik melk wil in mijn koffie ? Ik denk dat hij wil zeggen dat het morgen beter weer wordt. Althans, dat hoop ik.

In Burgos betaal ik wel 2,5€ om de kathedraal te bezichtigen, al was het maar voor een beetje warmte… Ik ben totaal niet onder de indruk. Enkel de sobere grafsteen van Rodericko enzovoort,  alias El Cid, kan mij een beetje boeien. 2,5€, dan geef ik liever 10 cent aan een Duitser in Navarette.
Ik kom buiten en het voelt nog kouder. Het begint nog harder te regenen. Maar ik blijf mij goed voelen. Dit is voor de echte harde !

Ik zie niet door mijn bril, ik zie ook niet zonder bril, door de regen die hard in mijn gezicht waait. ’t Is plezant hier in Spanje. Goed da’k in juni ben vertrokken om de hitte te mijden…

Op 10km van Casa el Molino stopt het met regenen en even klaart het op. De temperatuur stijgt op een kwartier van 10° naar 17°. Ik kom aan. PRACHTIG. Pauwen, twee sint-Bernards, een hele hoop eenden, een kalkoen, een brugje, een oude watermolen.  Een zeer sympathieke vrouw van eind de zestig ontvangt mij. Ze wil per se mijn vier tassen aannemen, en als een Spaanse iets wil moet ge niet te veel tegenpruttelen. Ze heeft er geen moeite mee, noch met mijn tassen, noch met pruttelen. Superwomen toont mij mijn kamertje in de prachtig gerestaureerde schuur. Er zijn vier kamers, straks komen nog drie Spaanse pelgrims.

Ik douche een half uurtje, was mijn kleren, schenk een glas wijn uit en geniet. Meneer komt de haard aansteken, hij is volgens mij iets ouder dan superwoman, tenger, loopt gebogen, beeft een beetje. Ik vraag hem “Manjana tempo bjen ?”. Hij zegt “Uvo” (wat volgens mij ‘druif’ wil zeggen dus het zal wel iets anders geweest zijn) en hij begint spontaan te breakdancen met zijn handen. Ik denk dat hij regen uitbeeldt. Zou die man vanmiddag toch het zout gewild hebben ?

Het begint terug hard te regenen, de Spanjaarden komen aan. Dora, from Barcelona, Tjimmo, from ik weet niet meer waar, en Baby, from Madrid. Ik vind die namen hier niet zelf uit. Ze hebben twintig kilometer gestapt. Als ik zeg dat ik van Gante, Belgica ben zie ik dat ze in Barça en Madrid duidelijk schrik hebben ons te treffen in de Champions League.

Ik wordt bediend door superwoman en haar dochter. Olijven, kaas, hesp. Dan gebakken bloedworst uit Burgos en gebakken paprika’s, dan een soep, zo dik als puree, met schijfjes tomaat, dan asperges met gebakken ei, en schapenschenkel. Dan rijstpap. Man dat heeft gesmaakt, en ik heb het allemaal opgekregen…

Zonet is meneer naast mij komen zitten met een plateautje met vier flessen likeur en vier kleine glaasjes. Hij heeft mij den uitleg gegeven, ik heb er niets van verstaan. Ik proef ze alle vier Pacahran, O.Hierbas, Orujo en O.Cafe. Meneer is superman, zelf in zijn versleten trainingske.

Buiten blijft het water gieten, de haard brandt, het is fijn op de camino, hier in Zwitserland.

Route GPS

Dag 15

Met ups en downs en ups, en ups en ups, zeer veel tegenwind en een heel klein beetje regen. Mijn linkerknie doet plots weer lastig.

Vannacht alweer slecht geslapen. Allez, goed geslapen van 23u tot 1u30 en van 5u tot 6u30. Zo kunt ge het ook zien. Gisteren, op weg naar het restaurant Deportivo wandel ik langs het kerkje van Navarette. Het ligt in het verlengde van een donker steegje en het lijkt mij een klein kerkje zonder veel betekenis. Het restaurant was nog niet open dus ging ik maar naar binnen, samen met een jong koppel uit Duitsland. Een klein kerkje in een klein dorpje. Wij gaan binnen en… “Euh !!!” We staan echt perplex. Ongelofelijk. “Euh……. “. Een achterwand, het koor, ik schat 40 meter op  40, volledig verguld, vol beeldjes en andere voorwerpen, alles in goud, met enorme spots erop. Zéér impressionant, en zeker onverwacht hier. Ik zet mij even op een van de bankjes in het duister naar deze overdaad te kijken en maak mij de bedenking dat de Spanjaarden toch wel veel mooie cadeau’s “gekregen” hebben bij het verspreiden van het Geloof in Zuid-Amerika…  Maar het is prachtig, er zitten een tiental mensen sprakeloos te bidden, te mediteren, of wat dan ook. Het is muisstil. Dan gaat ‘den Duits’ naar voor. Hij probeert de stilte niet te verstoren. Maar hij loopt nog steeds te schuddebollen voor al deze pracht en praal. Hij haalt een geldstukje uit zijn portefeuille. Hij gooit het in de offerblok. ‘Ping…’ en boenk alle spots gaan uit, iedereen zit in het duister… ‘Den Duits’ gaat naarstig op zoek naar dat knopke om het licht weer aan te steken, draait zich om en steekt zijn handen in de lucht, een paar toeristen kijken kwaad naar hem, maar hij weet ook niet wat er gebeurd is… “sorry” en hij gaat rap naar buiten. Bedankt Sint-Jacob voor deze perfecte synchronisatie van het geldstukske en de timer van de spots.  

Ik heb alweer zeer leer gegeten voor relatief weinig geld. 10€ voor salade, soep, ribbekes, flan caramel, water en een kwartje wijn. En nog 6€ omdat ik ook die andere drie kwartjes uit die fles heb opgedronken. Ik zit naast drie fransen uit Tours en Orléans die sinds half april aan het stappen zijn.

Aan het ontbijt zit ik samen met een Nederlands meisje van eind de twintig.Ze ontmoet veel mensen, soms te veel, en ze vindt het vervelend dat je al wandelend moeilijk mensen kan afschudden. Al fietsend lijkt het haar makkelijker. Ze heeft gelijk. Ik heb ook soms het gevoel dat ik minder eenzaam ben op mijn kamertje of wanneer ik alleen fiets, dan wanneer een andere BV een half uurtje met mij wil klappen, over indische profs die het uiterlijke naar het innerlijke richten bvb.  Of die man die mij vraagt of België al gesplitst is… Als fietser raak je er inderdaad veel vlotter van weg.

Het was dus weer een baaldag. 15° met een koude wind, mijn handen kregen het koud, maar mijn handschoentjes zitten ergens onderaan in één van de vier tassen… In het begin van de rit klopten de aanwijzingen niet. Noch op GPS, noch op de kaart. De oorzaak is de nieuwe A12. Ik heb mijn weg gezocht door veldwegen tussen de wijngaarden, maar reed mijzelf klem zodat ik een 10-tal km langs de drukke N120 heb gereden. Dit is als fietsen langs de N60 of de expressweg, maar zonder pechstrook. De vrachtwagens razen voorbij. Ik heb schrik en sla dus maar een klein weggetje in en zoek verder mijn weg. Uiteindelijk heb ik 8km minder gedaan dan voorzien.

In Santo Domingo de la Calzada staat een beroemde kathedraal. Ter herinnering aan één van de belangrijkste legendes van de Camino houden ze hier ook permanent een paar kippen en een haan. Ik wil daar wel eens naar gaan kijken. Aan de ingang kom ik nog 2 Nlders tegen. 9 weken op stap vanuit Breda… Jawadde!! Iedereen moet binnen langs de zijingang. Er wordt mij vriendelijk 2,5€ gevraagd. Ik toon mijn ‘Credential’. Nee, ook pelgrims betalen. Ik vertik het. ‘Kiekens’ en ik rij verder. Maar ik had dat beter niet gezegd. De wind waait steeds harder.  Zelfs bergaf moet ik trappen … Mij linkerknie doet weer veel pijn (bijna twee uur over de laatste 18km)

Om 13u30 kom ik moe aan in Pension Toni. Ik heb hier weer een mooi klein kamertje met veel lawaai op de gang. Ik ben rap iets gaan eten terwijl mijn koerskleren hangen te drogen in de gietende regen…  Maar ik heb gisteren van Kathleen, Nathalie en Céline een prachtig filmke doorgemaild gekregen van Audric die in de crèche commentaar aan het typen is op zijn papa zijn blog. En dat maakt alles goed !

Route GPS

Ik voel mij beter, veel beter.

Ik voelde mij een wrak toen ik om 7u wakker werd. Kreeg mijn ogen niet open, mijn handen gezwollen, mijn lip gesprongen, 4,5 aften, nee 6… Ik open de rolluiken, twee wandelende paraplu’s… Ik zie het niet meer zitten. Ik denk absoluut niet aan opgeven, maar ik zie het niet meer zitten.

Aan het buffet zie ik de man die alles aanvult angstig naar mij kijken, hij kent mij nog van gisteren… Ik laat mij nog eens goed gaan. Twee swieskes, vier stukken stokbrood en twee sandwichen, royaal belegd met hesp, kaas en honing ‘mil flores’… 

Ik wrijf mijn benen voor het eerst ook in met een soort spierzalf. Ik moet nu nog meer opletten dat ik alles op de juiste plaats aanbreng. By the way, de Deflamol die mij door de lieve apothekeres in Cadillac is aangeraden helpt !

Als ik in de gietende regen wil vertrekken belt Stefaan. Ik kan het even echt niet meer aan. Een paar dagen geleden dacht ik nog, het aftellen is begonnen, het ergste is achter de rug…Nu sta ik hier, maar ‘k ga nie plooien. Buffalo !

En ik vertrek. Ik neem mij voor het zééér rustig aan te doen, dit moet een rustdag worden, slechts 55km. Ik zie geen steek, met of zonder bril. Ik heb voor het eerst ook de regenzakken over mijn bagage getrokken. Gele zakken, met doortussen mijn zwarte fiets. Precies het kapsel van madame Picard, onze toekomstige First lady. Zij heeft mij verteld dat ST-Jacob bij de pelgrims is als ze hem nodig hebben. Volgens mij zit hij met de wandelaars in de struiken te lachen met deze wielertoerist die denkt dat hij ook een pelgrim is… Het is lastig, op elke helling gaat het zeer moeizaam. Ik denk aan de wijze woorden van Jo Planckaeert na een bergrit in de tour (of was het Eddy ? ) : “Ik ginge soms zuu troage veuruit, ik moeste mijn freings toeneibben, of ‘k boldegdegen achteruit.” Ik hou de moed erin…

Rond 11u stopt het met regenen, en ik begin mij iets beter te voelen, ik forceer niet, rij soms aan 7à8p/u een hellinkske op, ik kom er wel. De tientallen wandelaars die ik voorbijrij beantwoorden mijn Bon Camino nu ook met Bon Camino ipv met Merci.

Net vóór Logroño staat een oud vrouwtje langs de camino, met een tafeltje vol spulletjes. Ze deelt ook stempels uit aan pelgrims. Ik koop er een ‘zilveren’ kettingkje met een Sint-Jacobsschelp. Ik vraag of ze een foto wil nemen van mij en mijn fiets. Ooit al eens een iPhone in de handen gestopt van een oud vrouwtje in Logroño ? Niet doen. Ik heb foto’s van haar handen, de grond, mijn banden,… Ze heeft hem gelukkig niet laten vallen.

In Logroño is er een stadsfeest aan de gang. Blijkbaar is er hier momenteel een soort feestdag. Er is een spektakel bezig achter een tribune, ik zie er niets van, maar ik hoor de ene luide knal na de andere. Blijkbaar de herdenking van een of andere oorlogsoverwinning… Ik bestel aan een kraam een groot stuk brood met drie worsten op, het ziet er heerlijk uit. 10€, ook goed gerekend. Maar het smaakt, ook mijn fiets heeft veel bekijks bij de plaatselijke bevolking.

Rond 13u30 kom ik aan in Navarette, het is droog gebleven en ik voel mij eigenlijk al een stuk beter. In de Albergue vraagt men mij of ik een kamer alleen heb geboekt. Ik zeg maar ja. Katrien heeft hen gisteren gebeld om mijn eerder gemaakte reservatie te bevestigen, en toen zegden ze mij dat er enkel nog plaats was in een kamer voor twee. Hun probleem… Ik heb dus een klein kamertje alleen. Er zijn nog vier andere pelgrims die gereserveerd hebben in de twee kamers voor twee, en dan kunnen er nog bij komen in de slaapzaal met 12 bedden. We hebben twee badkamers. Ik ben de eerste dus ik douche mij rap, was mijn kleren en ga op wandel in Navarette. Ik kom twee dames tegen uit Normandië, de en uit Caen, de andere uit Rouen. Ik vertel over het heerlijke vlees uit Caudebec-en-Caux…

Nu zit ik te typen op een terras, onder de wolken, en heb net een heerlijke pint uit. Ik voel dat het beter gaat.