Route GPS
Mijn PCscherm licht op, en mijn ventje verschijnt. Hij zit nu in Zaventem te wachten op zijn allereerste vlucht. Over een half uurtje stijgt hij op. Morgen kan ik hen eindelijk vastnemen. Drie weken is lang, maar toch lijkt het ook alsof ik nog maar gisteren ben vertrokken. Wat is deze ‘camino’ snel gegaan…
Hotel Victoria in Samos is een absolute aanrader… Het vriendelijke onthaal, de handdoekhouder die uit de muur valt als je er iets aan ophangt, spinnenwebben waar je je toiletzak op kan zetten en een bed van 1m80, dat gelukkig diep inzakt in het midden, zodat ik er net in pas… Een lantaarn aan mijn raam zonder gordijnen zodat ik elk moment van de nacht denk, leuk de zon schijnt buiten.
7u10, ik sta klaar om te vertrekken. Mijn stijve benen zijn ingewreven met spierzalf die je ruikt van op honderd meter afstand. Maar ja, een goede pelgrim moet je ruiken en aangezien ík mij wel elke dag was, moet ik alternatieven gebruiken. Ik ben er al een paar tegengekomen die ge zonder spierzalf achter den hoek ziet zitten.
GROTE PANIEK. Ik vind het sleuteltje van mijn slot nergens. Ik ben mijn reservesleutel in België vergeten… Alles overhoop, elke tas opnieuw leeggemaakt, beddengoed eraf, kasten die ik nooit opengemaakt had, toch gecheckt, nergens, nergens, nergens te vinden. Echt paniek ! Dit kan toch geen waar zijn. Wat moet ik doen? Bellen naar Katrien, bus naar Santiago en met reservesleuteltje vannacht terug naar Samos ? Morgen 140 km ? Ik wordt gek, waar kan dat sleuteltje zijn… Bon ik ga al mijn stappen van gisteren herhalen. Citywalk door Samos, Bar van Hotel, resto, albergue,… Hoe vertel ik dat op mijn blog ?
Ik kom uit mijn kamer en zie een kamermeisje (ja, ze hebben dat in hotel Victoria. Wat ze daar doet ??). “Perdido clé” en ik toon de kamersleutels. Ze doet teken naar beneden “Bar”. Ik hoop dat ze daar liggen en dat ze niet bedoelt “geef uw sleutels af in de bar”. El sympatico van gisteren weet van niets. En dan zie ik mijn sleuteltje hangen aan een haakje achter hem. Jonge, jonge, jonge, content da’k ik was… Ik heb de sympathieken wat drinkgeld gegeven voor dat kamermeisje, maar dat zal hij wel niet begrepen hebben. Mijn Spaans is nochtans bijzonder goed.
SMS : Katrien en Audric zijn vertrokken.
Onze valiezen zijn gisteren al bij het hotel afgeleverd tegen pelgrimstarief. Met dank aan FedEx !
Ik dacht dat het vandaag en morgen gemakkelijk zou zijn. Fout. Zeer fout. Ik heb weer meer dan 1000 hoogtemeters op de GPS. Er is niet veel bijzonders gebeurd. Eigenlijk zie ik nog weinig. Door de mist is het landschap niet goed zichtbaar, maar eerlijk. Ik ben constant aan het dromen over morgen… Ik drink een koffie in een bar met een Oostenrijkse BV, passeer een paar Nederlanders, en zeker niet te vergeten, een Duitser te voet die elke dag ongeveer 50Km stapt… Een turbopelgrim…
Ik heb vandaag ook heel veel stappers gezien met kleine rugzakjes, of zelfs zonder. Korte bedevaarten waarschijnlijk. Ik zag ook heel veel Taxi’s, die pelgrims oppikten en afzetten. Hoe zou het met Samsung zijn ? Niet echt een naam voor een pelgrim. Bernardo Pelegrino daarentegen…
En dan de tofste kerel van de dag : De Nieuw-Zeelander op een BV. Ik vertel hem over die Duitser die 50 km per dag stapt. En ook over mijn paniek van deze morgen. Het sleuteltje van mijn slot. Waardoor ik bijna geblokkeerd zat in Samos. Ik ben er eigenlijk nog niet goed van. Stel u voor…
Wel, Mr Nieuw-Zeeland heeft toch wel juist hetzelfde meegemaakt zeker !! : “Unbelievable, This morning I had JUST THE SAME !!” “I had such a nice spoon, very light, this morning, I looked and searched everywhere, but I didn’t find my spoon”.” ???”
Ik heb hem rap losgereden en mij afgevraagd : A spoon, dat is toch een lepelke ?
Rond drie uur ben ik aangekomen in Casa de los Somoza in Leboreiro. Ik ben zeer moe, blij dat het morgen gedaan is, maar ik heb nog zo veel te vertellen…
21u : Katrien en Audric zitten in de taxi van Vigo naar Santiago…
Slaapwel