De laatste blogdag... Ik denk het...
Deze ochtend, na een zalige nacht en een heerlijk ontbijt, ben ik voor delaatste keer op mijn fiets gekropen. Dressed casual.
Ik ben mijn fiets en bagage gaan binnenbrengen in de Rua San Pedro, in het Travel center waar hij door de Nederlandse transportfirma Soetens wordt opgehaald en thuis wordt afgeleverd. Ze rijden twee, drie keer per maand.
Naast ons hotel, op een heuvel, twee à drie kilometer buiten het centrum, loopt één van de vele camino's naar de kathedraal.
Ik vertrek. Audric en mama staan klaar om op de shuttle naar het centrum te stappen en wuiven mij uit, alsof ik weer voor drie weken weg ben. No way !!
Ik rij langs de tientallen wandelende en fietsende pelgrims, vier mannen dragen een beeld, van Sint-Jacob denk ik. Een beer van een vent loopt te huilen, en wordt getroost door een aantal andere wandelaars... Was dat gisteren ook zo ? Heb ik dat gemist ? Was ik blind voor alles rond mij gisteren ?
Ik lever mijn fiets in en ga te voet verder. Ik zie meer pelgrims dan ik ooit onderweg heb gezien. Ik wandel naast een vermoiede man en feliciteer hem. Hij is een Spanjaard, ik versta hem uiteraard perfect, maar spreek zelf liever engels. Ik vertel hem dat ik gisteren ben aangekomen, dat ik per fiets uit België ben gekomen, dat ik... Hij vertraagt en gaat een paar meter van mij lopen. Waarschijnlijk is vanavond op zijn blog te lezen dat hij in stilte, alleen op weg was naar de Kathedraal en dat op een bepaald moment een belg hem kwam lastigvallen met wat gestoef over zijn fietstocht. Hij heeft gelijk, hij is net op tijd van mij weggestapt, ik ging net beginnen over mijn sleuteltje, en over een duitser die het licht uitdeed in Navarette, en over een mongoolse yourte, waarvoor je geen vijzen nodig hebt, en over Samsung, en over...
Ik heb drie fantastische weken beleefd...
Ik kom aan bij de Kathedraal. Ik val achterover. Dit heb ik gisteren niet gezien Wat een overweldigend gebouw.
Ik heb afgesproken met Katrien op dezelfde plaats als gisteren. Maar ik heb even tijd nodig en zet mij op een muurtje naar deze stenen, rond het graf van Sint-Jacob te kijken en ik tril van verbazing, ongeloof, geloof...
Ik heb drie fantastische weken beleefd... Vele simpele dingen die je heel vlot op een blog kwijt kan. Maar ook veel intense emoties. Die ik veel moeilijker op papier krijg.
Ik heb geroepen tegen de wind, tegen de kou, tegen de regen... Ik zou dit tot een goed eind brengen. IK heb Hem gevoeld onderweg, heel bizar, er gebeurden rare dingen rondom mij...
Ik ben kwaad en zelfs razend geweest op velen : het parket dat 17 maand nodig heeft om mijn zoon zijn naam te geven en ons daarvoor verschillende keren als gangsters op de rooster legt en al onze financiële transacties controleert. Razend op malafide draagmoeders die de hoop van wensouders misbruiken uit geldgewin. Ik mag er niet aan denken als ons hetzelfde was overkomen als de ouders van baby D...
Ik ben ook razend geweest op Hem. Als Hij bestaat, en dat doet hij, ik ben Hem een paar keer tegengekomen, maar hoe kan hij dan toestaan dat een kind door een vrachtwagen wordt gegrepen, door een priester wordt misbruikt, door ziekte kapotgaat...of door een stom ongeval zijn papa véél te vroeg moet verliezen. Anton, ik heb aan jou gedacht onderweg. Geachte heer, die ik heb ontmoet op de pelgrimszegen in Brugge, en die nu waarschijnlijk op weg is te voet, om rust te vinden over uw zoontje dat u vorig jaar hebt moeten laten gaan, ik heb vaak aan u gedacht. Cathérine, Albert, Chloë, ik vind het zo erg dat ik veel aan jullie en Yves heb moeten denken. Véél sterkte X.
Maar ik ben vertrokken uit dankbaarheid. Dankbaar om het geluk dat ons is overkomen.
Dankbaar om de vele vrienden en familie, die ons altijd hebben aangemoedigd, soms gewoon door er niet meer naar te vragen.
Ik dank alle medewerkers van het IVF-centrum van Jan Palfijn, voor al die jaren, in het bijzonder Dr. Hauspy en Dr. Ingels.
Onze ouders, broers en zussen en de kindjes.
Nancy en familie, ik ben zo dankbaar voor wat jij voor ons hebt gedaan en vooral voor hoe we dit samen hebben beleefd !
Audric, omdat ge u zo goed hebt vastgehouden. En omdat ge zo ne flinke kleine zijt en mij de coolest guy on earth vindt. Toch eenen die dat vindt.
Mijn liefste Katrien.
Omdat jij er steeds bent blijven in geloven !!
BUEN CAMINO !!